Dvija – Η Δεύτερη Γέννηση

Dvija - Η Δεύτερη Γέννηση στη Yoga και στη Δυτική Παράδοση

Η Δεύτερη Γέννηση στη Yoga

Η έννοια «Dvija» σημαίνει ότι ένα άτομο γεννιέται σωματικά μέσω των γονιών του στο υλικό επίπεδο και στο πνευματικά μέσω του πνευματικού του δασκάλου, στο gurukul, όπου ο μαθητής σπουδάζει τα Ιερά Κείμενα και συνειδητοποιεί τον Εαυτό.

Dvija, στα σανσκριτικά: द्विज) σημαίνει «δύο φορές γεννημένος». Η ιδέα βασίζεται στην Εσωτερική Παράδοση όπου ένα άτομο γεννιέται πρώτα σωματικά και αργότερα γεννιέται για δεύτερη φορά πνευματικά, συνήθως όταν υποβάλλεται στο τελετουργικό του περάσματος, Upanayana (η τελετή της ιερής κλωστής) και μετά μυείται στις Βεδικές Γραφές.

Η λέξη Dvija, δεν βρίσκεται σε καμία Βέδα και Ουπανισάντ, ούτε σε καμία βιβλιογραφία Βεντάνγκα, όπως οι Σράουτα-Σούτρα ή Γκρίχια-σούτρα. Η λέξη σπάνια εμφανίζεται στη λογοτεχνία των Dharmasutras. Όλο και περισσότερες αναφορές για αυτό εμφανίζονται στο κείμενο των Dharmasastras και των κειμένων από τα μέσα έως τα τέλη της 1ης χιλιετίας μ.Χ. Ωστόσο η Mahabharata, η οποία χρονολογείται τουλάχιστον από το 400 π.Χ., αναφέρει τη λέξη Dvijottama. Λέξεις όπως το Dvijanman εμφανίζονται στο κεφάλαιο 1.60 της Rigveda, αλλά το πλαίσιο δεν είναι τα ανθρώπινα όντα, αλλά η «φωτιά» που κάποτε γεννήθηκε στον ουρανό και μετά ήρθε και ξαναγεννήθηκε στη γη. Η πρώτη σημαντική εμφάνιση της λέξης Dvija εμφανίζεται στο Manu Smriti (166 αναφορές) που συντέθηκε μεταξύ 2ου και 3ου αιώνα μ.Χ. Το Yajnavalkya Smriti, που συντάχθηκε τον 4ο ή τον 5ο αιώνα μ.Χ. αναφέρει τη λέξη λιγότερο συχνά (40 φορές). Τα τεράστια ινδουιστικά έπη, το Valmiki Ramayana και το Mahabharata αναφέρουν τη λέξη Dvija 214 και 1535 φορές αντίστοιχα.

Η τελετή μύησης (upanayana) ενδύει τους μυημένους με μια ιερή κλωστή, μια θηλιά, που φοριέται κατάσαρκα, από τον αριστερό ώμο και κατά μήκος του δεξιού γοφού. Από τους Brahmins (ιερείς και δάσκαλους), Kshatriyas (πολεμιστές) και Vaishyas (εμπόρους) πριν ξεκινήσουν την πνευματική εκπαίδευσή τους. Αντίθετα, οι Shudras (η τέταρτη τάξη) θεωρήθηκαν ακατάλληλοι για την τελετή Dvija και την επίσημη εκπαίδευση σε αυτά τα κείμενα. Ορισμένα σανσκριτικά κείμενα παρουσιάζουν μια διαφορετική άποψη. Η Μαχαμπαράτα, για παράδειγμα, δηλώνει ότι ένας Shudra που έχει αυτοσυγκράτηση και καθαρή συμπεριφορά μοιάζει με Dvija και προτείνει ότι ο Shudra μπορεί να έχει Βεδική γνώση. Οι Βέδες και οι Ουπανισάντ δεν αναφέρουν ποτέ κανέναν περιορισμό που να βασίζεται είτε στο φύλο είτε στη varna (τάξη). Οι Ουπανισάδες ισχυρίζονται ότι η γέννηση κάποιου δεν καθορίζει την καταλληλότητά του για πνευματική γνώση, μόνο η προσπάθεια και η ειλικρίνειά του έχουν σημασία. Οι Dharmasutras και Dharmasastras, όπως οι Paraskara Grhyasutra, Gautama Smriti και Yajnavalkya Smriti, δηλώνουν ότι και οι τέσσερις varnas είναι επιλέξιμες για όλα τα γνωστικά πεδία. ενώ οι στίχοι του Manusmriti αναφέρουν ότι η βεδική μελέτη είναι διαθέσιμη μόνο σε άνδρες τριών Varna και δεν είναι διαθέσιμη στους Shudra και στις γυναίκες.

H έννοια του γκουρού (πνευματικού δασκάλου) είναι διαδεδομένη σε όλο το φάσμα των τάξεων, καστών και οι μαθητές που προσελκύει ένας γκουρού προέρχονται από δύο φύλα και από όλες τις κάστες. Κατά τη διάρκεια του κινήματος της Μπάκτι του Ινδουισμού, που ξεκίνησε περίπου στα μέσα της 1ης χιλιετίας μ.Χ., οι γκουρού είχαν μθητές γυναίκες και μέλη όλων των varnas.

Η Δεύτερη Γέννηση στον Χριστιανισμό

Ο όρος Νέα Γέννηση ή Δεύτερη Γέννηση,  είναι πολύ γνωστή έκφραση στον Χριστιανισμό. Στην περίφημη συνομιλία του με τον Νικόδημο, ο Ιησούς δηλώνει ότι: «Αν δεν γεννηθεί κανείς άνωθεν, δεν θα μπορέσει να ιδεί τη Βασιλεία του Θεού». Η γέννηση αυτή, καθώς λέγει, είναι γέννηση εξ ύδατος και πνεύματος, υπαινισσόμενος με την έκφραση αυτή την πρώτη Μύηση. Για ν’ ακολουθήσει αργότερα μια άλλη γέννηση, εκείνη του Αγίου Πνεύματος, του Πυρός, το Βάπτισμα που λαμβάνεται από τον Μυημένο κατά την πνευματική εξέλιξή του. 

Η Δεύτερη Γέννηση στη Δυτική Εσωτερική Παράδοση

"Ω! Κύριε, θεέ μου! Δεν υπάρχει καθόλου βοήθεια για τον γιό της χήρας;" Η χήρα είναι η Αιγυπτιακή θεά Ισιδα, που χήρεψε μετά το θάνατο του συζύγου της Όσιρι. 

Ο κύριος οικοδόμος του Ναού, ο Χίραμ Αμπίφ, ο Μέγας  Διδάσκαλος, λέει αυτές τις λέξεις λίγο πριν δολοφονηθεί από τους δόκιμους οικοδόμους, που προσπάθησαν να τον εξαναγκάσουν να αποκαλύψει την τοποθεσία όπου βρισκόταν ο ιερός θησαυρός του Ενώχ, που είχε ανακαλυφθεί τυχαία κατά τη διάρκεια ανασκαφών που έγιναν στον Ναό. Ο θησαυρός αποτελείτο από: Χρυσά και ορειχάλκινα πιάτα, με Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά, που έλεγαν την ιστορία του κόσμου και τα αρχαία μυστήρια του Θεού, που ο Ενώχ τα διατήρησε τοποθετώντας τα σε ένα μέρος στο λόφο...Ο Ενώχ έθαψε τη μυστική αναφορά, για να την διαφυλάξει, λίγο πριν από την μεγάλη καταστροφή (τον Κατακλυσμό) προβλέποντας ότι, μετά τον κατακλυσμό ένας απόγονος Ισραηλιτών θα ανακάλυπτε τον θαμμένο ιερό θησαυρό.  

Μερικές μέρες μετά την ταφή του, η σάρκα των χεριών του άρχισε να σαπίζει και έπρεπε έτσι να τον τραβήξουν από τον καρπό έξω από τον τάφο. Αυτή είναι η Τεκτονική εκδοχή της ανάστασης.

Ο άνθρωπος, στην καθημερινότητά του βιώνει συνεχώς καταστάσεις αποκλειστικά από διττότητες ή από «ζεύγη αντιθέτων». Όλες του οι αισθήσεις, οι εντυπώσεις, τα αισθήματα, οι σκέψεις, χαρακτηρίζονται σαν θετικό και αρνητικό, σε χρήσιμο και βλαβερό, σε αναγκαίο και περιττό, σε καλό και κακό, σε ευχάριστο και δυσάρεστο. Μέσα σ’ αυτό το δίπολο, σωστό ή λάθος, δεχόμαστε εντυπώσεις και μέσα απ’ αυτές αντιδρούμε. Η κατανόηση αυτής της διπολικότητας που είναι μηχανική και ψευδαισθητική, το γκρέμισμα της αυταπάτης πως δρα συνειδητά και με ελεύθερη βούληση, έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας μόνιμης τρίτης αρχής μέσα μας, της Επίγνωσης, που απορρέει από την Ουσία – Συνείδηση - Εαυτό και που εξισορροπεί και μεταμορφώνει τη διττότητα σε τριαδικότητα. Η ενίσχυση αυτής της πάλης, δίνει με τον καιρό μόνιμα αποτελέσματα μέσα μας, με τον αρμονικό συντονισμό των τεσσάρων στοιχείων γη (το σώμα), νερό (τα συναισθήματα), φωτιά (την ατομικότητα) και αέρα (τον νου), που απεικονίζουν τη σταθερότητα και την ανέλιξη και ενεργοποιούν τον Αιθέρα (την διάκριση) και τότε κλειδώνει η πεντάλφα μέσα μας ως Έκφραση της Συνείδησης (Δικαιοσύνη, Σοφία, Αγάπη, Αλήθεια, Κατανόηση) και ανερχόμενοι στο Έκτο Κέντρο, το εξάκτινο αστέρι,  (την Συνείδηση) ερχόμαστε σε επαφή με τους Δασκάλους. Στη συνέχεια, γινόμαστε ο τέλειος Άνθρωπος (Κοσμική Συνείδηση). Η πορεία της αρμονικής ανάπτυξης του ανθρώπου, μπορεί να εξεταστεί και από τη σκοπιά του νόμου των Οκτάβων της Μουσικής, όπου μέσα από ένα άλλο σύστημα συμβόλων, οι επτά βασικοί τόνοι της οκτάβας, εκφράζουν τον τρόπο εκδήλωσης του νόμου του επτά.